Leczenie Osteoporoza

W profilaktyce ważną rolę odgrywa uświadamianie społeczeństwa : odpowiednia dieta, wykonywanie ćwiczeń fizycznych, eliminacja upadków, stosowanie estrogenów, kalcytoniny i bisfosfonianów.
Wapń i czynniki żywieniowe – odpowiednia ilość w diecie jest niezbędna do właściwego wzrostu szkieletu i osiągnięcia maksymalnej masy kostnej. W kościach wapń odkładany jest w postaci soli wapniowo-fosforanowych. Wapń zawarty w pożywieniu wpływa na tkankę kostną w sposób pośredni przez parathormon i aktywną formę Witaminy D. Przy małej podaży wapnia zmniejsza się stężenie tego pierwiastka w surowicy krwi, co jest bodźcem do wydzielania parathormonu. W przewlekłych niedoborach wapnia stężenie parathormona jest ciągle zwiększone – stale odbywają się procesy niszczenia kości i dlatego niedobór wapnia w organizmie jest przyczyną osteoporozy. Stwierdzono, że u ludzi starych dieta bogatowapniowa spowalnia ubytek masy kostnej w granicach 1-2% rocznie.
Ćwiczenia fizyczne – intensywne ćwiczenia zwiększają masę kości u osób dorosłych przez cały czas ich stosowania. Korzystny efekt można osiągnąć przez chodzenie, spacery co najmniej jedną godzinę dziennie. Zalecany jest również odpoczynek, najlepiej w pozycji leżącej na brzuchu w celu odciążenia trzonów kręgowych.

Zapobieganie upadkom – Złamania osteoporotyczne u ludzi starszych są najczęściej następstwem upadków, dlatego należy zadać, by nie potykali się oni o chodniki, dywany, przedmioty lub zwierzęta leżące na podłodze.
Kalcytonina korzystnie działa w leczeniu osteoporozy charakteryzującej się wysokim obrotem kostnym i dotyczące kości beleczkowatej. Ma ona również działanie przeciwbólowe. Kalcytonina bezpośrednio odpowiada za metabolizm wapnia nie dopuszczając do- nadmiernego wzrostu lub zmniejszenia stężenia tego pierwiastka we krwi. W kościach chroni ona szkielet bezpośrednio hamując aktywność i liczbę osteoklastów. Wykazano, że kalcytonina zwiększa mineralną gęstość kości, zwłaszcza kręgosłupa, a także zmniejsza częstość występowania złamań osteoporotycznych, nawet po jej odstawieniu. W leczeniu stosuje się obecnie cztery rodzaje kalcytoniny: naturalną wieprzową i syntetyczne – łososiową, ludzką oraz analog węgorzowej. Objawy niepożądane ze strony przewodu pokarmowego to: nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunki, metaliczny smak w ustach ; objawy naczyniowe: zaczerwienienie twarzy, uczucie gorąca, mrowienie kończyn ; objawy miejscowe: zaczerwienienie i ból w miejscu wstrzyknięcia ; objawy nerkowe: częste oddawanie moczu i wielomocz ; objawy alergiczne : wysypka. Objawy niepożądane nie są zbyt uciążliwe i szybko mijają.
Estrogeny – leczenie estrogenami powinno być prowadzone przy współpracy z ginekologiem – endokrynologiem, przy pełnej świadomości kobiety, że korzystny wpływ estrogenów na kość utrzymuje się w czasie ich podawania oraz że ten rodzaj terapii wymaga okresowych badań lekarskich. Zaprzestanie podawania estrogenów powoduje ponowną utratę kości. Stosowanie ich przez pięć lat, rozpoczęte we wczesnym okresie menopauzy, zmniejsza występowanie złamań kości przedramienia i szyjki kości udowej u około 50%, a trzonów kręgowych u około 90% kobiet.
Witamina D – jest istotna u osób starszych, nie wychodzących z domu oraz spożywających dietę z małą ilością Witaminy D. Dlatego należy podawać im profilaktycznie Witaminę D w ilości 400-800jm. na dobę. Niedobór Witaminy D prowadzi do hipokalcemii, rozwoju wtórnej nadczynności przytarczyc i hipofosfatemii, zaburzeń dojrzewania i mineralizacji nowo powstającej tkanki kostnej w miejscach jej przebudowy bądź gromadzenia się tkanki chrzęstnej w kościach dzieci rosnących. Następstwem tych zmian są bóle kostne, osłabienie mięśniowe powodujące kaczkowaty chód, a charakterystyczną cechą radiologiczną są strefy Loosera i złamania potologiczne. Stosowane preparaty Witaminy D to: cholekalcyferol, kalcyfediol, alfakalcydiol 1alfa-(OH)D3, kalcytriol 1,25(OH)22D3
Bisfosfoniny – wpływają one na proces krystalizacji fosforanów wapnia, hamują proces rozpuszczania kryształów hydroksyapatytu. We wczesnej fazie leczenia bisfosfonianami tempo tworzenia nowej kości pozostaje nie zmienione, podczas gdy resorpcja ulega zahamowaniu, co prowadzi do wzrostu masy kostnej ( dodatni bilans kostny ). Po pewnym czasie tempo resorpcji i tworzenia jest stałe ( bilans kostny zerowy ), co chroni przed utratą masy kostnej.

Stosowane preparaty bisfosfonianów to: alendronian, klodronian, etidronian.
Fluor – bardzo silnie stymuluje tworzenia tkanki kostnej( zwiększa liczbę i aktywność osteoblastów oraz nieznacznie zmniejsza podatność kości na resorpcję), zwiększa masę szkieletu i zmniejsza liczbę złamań kręgosłupa. Jednak podawany w zbyt dużych dawkach może powodować zaburzenia metabolizmu dojrzałych komórek kościotwórczych, prowadzących do zakłóceń w procesie mineralizacji. Niepożądane objawów leczenia fluorem należą :podrażnienia przewodu pokarmowego u 40-50% pacjentów, bóle w okolicy stawów kończyn dolnych ( sporadycznie towarzyszą objawy zapalne) u 15-47% pacjentów. Najlepsze efekty leczenia fluorem uzyskuje się rozpoczynając terapię u pacjentów ze względnie niedużym ubytkiem masy kostnej. W bardzo zaawansowanych stadiach choroby fluor powoduje już tylko pogrubienie kikutów zniszczonych beleczek, nie wpływając w istotny sposób na wytrzymałość mechaniczną szkieletu.

Stosowany preparat fluoru to fluossen.
Steroidy anaboliczne – wzrost masy szkieletu obserwowany u mężczyzn z hipogonadyzmem leczonych testosteronem wskazuje na korzystne oddziaływanie androgenów na metabolizm tkanki kostnej. Steroidy anaboliczne zmniejszają ilość tkanki tłuszczowej w organizmie, zwiększając równocześnie masę mięśni szkieletowych i poprawiając sprawność ruchową, czym przyczyniają się do zmniejszenia liczby złamań kośćca.
Ipriflawon – ogranicza ubytek tkanki kostnej, zwłaszcza kości beleczkowej, u kobiet po menopauzie. U pacjentów z osteoporozą zwiększa gęstość mineralną kości w kości promieniowej i w kręgosłupie.
Tiazydy – hamują resorpcję tkanki kostnej przez izolowane osteoklasty. Dotychczasowe badania wykazały zarówno zmniejszenie i wzrost liczby złamań patologicznych szkieletu u osób leczonych tiazydami.
Stront – podawanie małych dawek soli strontu pacjentom z osteoporozą powoduje wzrost gęstości krgów, jakkolwiek oceny dokonywano za pomocą badań radiologicznych.
Parathormon – doświadczenia ze stosowaniem parathormonu są ograniczone. Wykazano, że podawanie go w dawce 450j. na dobę przez 6-24 miesięcy przyspiesza przebudowę tkanki kostnej, powodując znaczny wzrost objętości beleczek oraz zwiększenie powierzchni pokrytej osteoidem. Nie stwierdzono zmian gęstości kości korowej ani istotnego wpływu terapii na bilans wapniowy szkieletu.
Hormonalna terapia zastępcza – uzupełnia suplemencję wapniem i Witaminą D, jest jednym z podstawowych sposobów leczenia osteoporozy pomenopauzalnej. Obecnie hormonalna terapia zastępcza polega na cyklicznym podawaniu preparatów estrogenowych i progestagenów ( wyjątek to grupa kobiet po przebytej histerektomii ). Leczenie powoduje ustępowanie objawów naczynioruchowych i zmian zanikowych w układzie moczowo-płciwym.

Pzeciwwskazania bezwzględne do estogenoterapii : niezdiagnozowane krwawienia z dróg rodnych, estogenozależne guzy piersi i macicy, przewlekłe upośledzenie czynności wątroby, choroby pęcherzyka żółciowego, przewlekłe zakrzepowe zapalenie żył. Przeciwwskazania względne do HTZ: nadciśnienie tętnicze, zmiany włóknisto-torbielowate sutków, mięśniaki macicy, rodzinna hiperlipidemia, otyłość, porfiria, znacznego stopnia żylaki podudzi, otoskleroza, palenie papierosów.

Cztery schematy HTZ:
Terapia cykliczna – stosowanie estrogenów przez 21 dni, uzupełniane progesteronem przez ostatnie 10-12 dni terapii .Po trzech tygodniach podawania leków następuje tygodniowa przerwa, w trakcie której występuje krwawienie z odstawienia, przypominające krwawienie miesiączkowe.
Podawanie estrogenów w sposób ciągły i uzupełnianie ich, najczęściej comiesięcznymi, 10-12-dniowymi wstawkami progestagennymi.
Terapia estrogenowa z krwawieniami z odstawienia wywoływanymi co 2-3miesiące.
Ciągła suplemencja estrogenowo-progestagenowa. Jest ona szczególnie zalecana u kobiet z osteoporozą.

HTZ rozpocząć można w każdym wieku po menopauzie, najlepiej w ciągu kilku pierwszych miesięcy po ostatniej miesiączce.

Preparaty stosowane w HTZ: plastry; naturalne, skoniugowane estrogeny końskie ( kapsułki ) ; tabletki – estrogeny, progestageny, preparaty łączone; zastrzyki domięśniowe.

hastagi na stronie:

#zastrzyki na osteoporozę #zastrzyk na osteoporozę #leczenie osteoporozy zastrzyki

Authors

Related posts

Top